Van een sentimental journey naar bridge te Lunia

15 oktober 2018 Van een sentimental journey naar bridge te Lunia


Je vloog er, eenenvijftig jaar geleden, nog met een Dakota naar toe. Prachtig eiland toen, Majorca. Het leven was er nog Spaans. Tussen twee en vijf uur ’s middags lag de bevolking plat want de siësta was nog een werkelijke siësta. Kortom, de wens om een sentimental journey te ondergaan was al langere tijd aanwezig en dat werd dan 2018. Vliegen vanaf Groningen om de massa op Schiphol te vermijden. Oma en Opa en de kleinkinderen naar zo’n resort waar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat entertainment wordt aangeboden.
Was het omdat we de brandende zon al zat waren omdat we thuis, in Nederland dus, al aan de ene na de andere hittegolf waren blootgesteld? Was het omdat je het Majorca van vijftig jaar geleden niet herkent? Omdat elke vorm van origineel Spaans leven is uitgebannen? Omdat zo’n dorp als Cala d’Or barst van de eettenten die stuk voor stuk tapas als hemelse gerechten aanprijzen. Omdat in zo’n resort de handdoeken al in de vroege ochtend over ligstoelen worden uitgespreid waarmee weer een dag bakken aan de rand van het zwembad wordt verzekerd?
Ach, kinderen ervaren dat niet als vervelend. Sterker nog, ze vervelen zich geen moment. Maar Oma en Opa? Die zijn geheel tevreden nu de zomer zich naar het einde beweegt. Ze maakten nog een staartje van de Open Stal Kunstroute mee, ze onderwierpen zich aan het culinaire aanbod van Lunia –chapeau keukenbrigade- en stelden met veel genoegen vast dat er weer wordt getraind op voet- en korfbalvelden. Het is weer business as usual in Oldeberkoop en dat is goed zo. Rust en regelmaat- wie bepleitte dat toch ooit, zijnde de gewenste opvoedmethode?
Te Lunia wordt ook alweer bridge gespeeld. Het seizoen is begonnen, hoera! Merkwaardig toch dat zo’n spel, ooit exclusief beoefend door het oude geld, ineens een volkssport wordt. De bridgebond telt ruim honderdduizend leden en nog veel meer liefhebbers, zoals in Oldeberkoop waar de nadruk op recreatie, een goed gesprek na afloop en een stevige borrel ligt. Maar eens per jaar wordt er in Oldeberkoop ook serieus wedstrijdbridge gespeeld. Ditmaal wordt voor de negende keer het zgn. Lunia Butler Invitatietoernooi georganiseerd, bedoeld voor de zestien beste bridgeparen van Friesland.
Misschien iets om in de agenda te noteren: 13 oktober as. Toeschouwers die in bridgekringen kibitzers worden genoemd –elke sport heeft zo zijn eigen jargon- zijn van harte welkom. Mooie gelegenheid trouwens om ook eens de menukaart van Lunia te bestuderen. Op een voorwaarde: u mag er geen aanbod van tapas verwachten.

Je vloog er, eenenvijftig jaar geleden, nog met een Dakota naar toe. Prachtig eiland toen, Majorca. Het leven was er nog Spaans. Tussen twee en vijf uur ’s middags lag de bevolking plat want de siësta was nog een werkelijke siësta. Kortom, de wens om een sentimental journey te ondergaan was al langere tijd aanwezig en dat werd dan 2018. Vliegen vanaf Groningen om de massa op Schiphol te vermijden. Oma en Opa en de kleinkinderen naar zo’n resort waar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat entertainment wordt aangeboden.
Was het omdat we de brandende zon al zat waren omdat we thuis, in Nederland dus, al aan de ene na de andere hittegolf waren blootgesteld? Was het omdat je het Majorca van vijftig jaar geleden niet herkent? Omdat elke vorm van origineel Spaans leven is uitgebannen? Omdat zo’n dorp als Cala d’Or barst van de eettenten die stuk voor stuk tapas als hemelse gerechten aanprijzen. Omdat in zo’n resort de handdoeken al in de vroege ochtend over ligstoelen worden uitgespreid waarmee weer een dag bakken aan de rand van het zwembad wordt verzekerd?
Ach, kinderen ervaren dat niet als vervelend. Sterker nog, ze vervelen zich geen moment. Maar Oma en Opa? Die zijn geheel tevreden nu de zomer zich naar het einde beweegt. Ze maakten nog een staartje van de Open Stal Kunstroute mee, ze onderwierpen zich aan het culinaire aanbod van Lunia –chapeau keukenbrigade- en stelden met veel genoegen vast dat er weer wordt getraind op voet- en korfbalvelden. Het is weer business as usual in Oldeberkoop en dat is goed zo. Rust en regelmaat- wie bepleitte dat toch ooit, zijnde de gewenste opvoedmethode?
Te Lunia wordt ook alweer bridge gespeeld. Het seizoen is begonnen, hoera! Merkwaardig toch dat zo’n spel, ooit exclusief beoefend door het oude geld, ineens een volkssport wordt. De bridgebond telt ruim honderdduizend leden en nog veel meer liefhebbers, zoals in Oldeberkoop waar de nadruk op recreatie, een goed gesprek na afloop en een stevige borrel ligt. Maar eens per jaar wordt er in Oldeberkoop ook serieus wedstrijdbridge gespeeld. Ditmaal wordt voor de negende keer het zgn. Lunia Butler Invitatietoernooi georganiseerd, bedoeld voor de zestien beste bridgeparen van Friesland.
Misschien iets om in de agenda te noteren: 13 oktober as. Toeschouwers die in bridgekringen kibitzers worden genoemd –elke sport heeft zo zijn eigen jargon- zijn van harte welkom. Mooie gelegenheid trouwens om ook eens de menukaart van Lunia te bestuderen. Op een voorwaarde: u mag er geen aanbod van tapas verwachten.

Je vloog er, eenenvijftig jaar geleden, nog met een Dakota naar toe. Prachtig eiland toen, Majorca. Het leven was er nog Spaans. Tussen twee en vijf uur ’s middags lag de bevolking plat want de siësta was nog een werkelijke siësta. Kortom, de wens om een sentimental journey te ondergaan was al langere tijd aanwezig en dat werd dan 2018. Vliegen vanaf Groningen om de massa op Schiphol te vermijden. Oma en Opa en de kleinkinderen naar zo’n resort waar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat entertainment wordt aangeboden.
Was het omdat we de brandende zon al zat waren omdat we thuis, in Nederland dus, al aan de ene na de andere hittegolf waren blootgesteld? Was het omdat je het Majorca van vijftig jaar geleden niet herkent? Omdat elke vorm van origineel Spaans leven is uitgebannen? Omdat zo’n dorp als Cala d’Or barst van de eettenten die stuk voor stuk tapas als hemelse gerechten aanprijzen. Omdat in zo’n resort de handdoeken al in de vroege ochtend over ligstoelen worden uitgespreid waarmee weer een dag bakken aan de rand van het zwembad wordt verzekerd?
Ach, kinderen ervaren dat niet als vervelend. Sterker nog, ze vervelen zich geen moment. Maar Oma en Opa? Die zijn geheel tevreden nu de zomer zich naar het einde beweegt. Ze maakten nog een staartje van de Open Stal Kunstroute mee, ze onderwierpen zich aan het culinaire aanbod van Lunia –chapeau keukenbrigade- en stelden met veel genoegen vast dat er weer wordt getraind op voet- en korfbalvelden. Het is weer business as usual in Oldeberkoop en dat is goed zo. Rust en regelmaat- wie bepleitte dat toch ooit, zijnde de gewenste opvoedmethode?
Te Lunia wordt ook alweer bridge gespeeld. Het seizoen is begonnen, hoera! Merkwaardig toch dat zo’n spel, ooit exclusief beoefend door het oude geld, ineens een volkssport wordt. De bridgebond telt ruim honderdduizend leden en nog veel meer liefhebbers, zoals in Oldeberkoop waar de nadruk op recreatie, een goed gesprek na afloop en een stevige borrel ligt. Maar eens per jaar wordt er in Oldeberkoop ook serieus wedstrijdbridge gespeeld. Ditmaal wordt voor de negende keer het zgn. Lunia Butler Invitatietoernooi georganiseerd, bedoeld voor de zestien beste bridgeparen van Friesland.
Misschien iets om in de agenda te noteren: 13 oktober as. Toeschouwers die in bridgekringen kibitzers worden genoemd –elke sport heeft zo zijn eigen jargon- zijn van harte welkom. Mooie gelegenheid trouwens om ook eens de menukaart van Lunia te bestuderen. Op een voorwaarde: u mag er geen aanbod van tapas verwachten.