Een graadje of twee, drie vorst en de wereld verandert in het noorden. Het landschap in eerste instantie. Berijpte landerijen en bossen. Soms, zoals nu, een beetje sneeuw.

Maar het is vooral die andere sfeer. Als er van ijsvorming sprake is, kom het platteland tot leven. Elk dorp, elk gehucht z’n eigen ijsbaan en eigen ijsvereniging. Met een voorzitter die plotseling meer dan een papieren voorzitter is. Met een ijsmeester die de belangrijkste man van het dorp wordt. Met een –meestal- karige licht- en muziekinstallatie. Maar ook met een plek aan de rand van de ijsbaan waar je iets kan eten en, al dan niet alcoholisch, kan drinken. Ons kent hier ons. Jong en oud, dik en dun, groot en klein.

Schaatsen- dat doe je in het noorden.

Schaatsen- dat zit ze hier in het bloed.

Reken maar dat ze attent zijn nu. De mannen van de Holland Venetietocht, de Elfmerentocht, de Noorderrondritten, enzovoort. En dat ze dagelijks de ijsvorming meten: drie, vier, zeven centimeter al!

Straks kan je zwieren. Vader voorop, kroost in het kielzog. En ’s avonds? ’s Avonds is er Lunia. Met een sauna en een jacuzzi. Met prima kamers. En met een aangepast koolhydratenmenu.