Bijzondere dagen zijn aanstaande.

De bouw van de wellness (sauna, buiten jacuzzi/whirlpool) heeft enige vertraging opgelopen maar zal uiterlijk 22 oktober in gebruik genomen worden. Dan is ook de allerlaatste hand aan de inrichting van de tuin gelegd.

Daar moet op gedronken worden.

Menige fles zal bij de officiële (her)opening van hotel restaurant Lunia ontkurkt worden. Op 24 oktober zijn de regionale collega’s uit de horeca uitgenodigd. Op 2 november hopen we het bedrijfsleven uit Zuid Oost Friesland te verwelkomen. Vrijdag 4 november geldt als officiële opening. Toeters en bellen. Muziek. En meer van dat soort zaken.

Tien maanden van ver- en nieuwbouw, restauratie, beplanting enzovoort, enzovoort. Maanden om nooit te vergeten, eigenlijk. Professionals met een doel voor ogen- mooi werk om te zien. Mooi ook om er een keer afscheid van te nemen. Met een feestje uiteraard.

Intussen draait Lunia natuurlijk gewoon door. Staan we pal voor onze gasten. En werken we door aan datgene wat daarna komt: wild op de kaart, trouwbeurs, de entree van een pianist en nieuwe arrangementen.

Lunia in beweging. 2011, het is een bijzonder fraai jaar geworden. Nu al. En we moeten gelukkig nog even!

Speech van John Linse tijdens de opening:

Welkom allen. Voor wie mij niet kent, ik ben John Linse, de vader van Kim Linse die de bedrijfsvoering van hotel restaurant Lunia met haar partner Marcel voor haar rekening neemt. Met mijn zoon Rodger, hier tussen vele buitenlandse reizen ook aanwezig, heeft u de eigenaren zo’n beetje in beeld en dat mag u ook direct weer vergeten. Nogmaals welkom.

Eerste stap voor wie het besluit heeft genomen een monumentale villa van eigentijdse gemakken te voorzien en een nieuwe hotelvleugel te bouwen, is het zoeken naar een architect. Met de zeer fraai gerestaureerde kerk van Bolsward op het netvlies viel de keus op het bureau van Jelle de Jong. Als u ooit voor een dergelijke beslissing staat, dan raad ik u nu al aan: ga in zee met een ander. Eigenwijs hoor, die jongens van De Jong. Je vraagt naar een ontwerp voor een hotelvleugel en waar komen ze mee? Met een voorstel om het koetshuis, ook min of meer monumentaal, te slopen.

Dat was even schrikken, hoe sluitend de onderliggende argumentatie ook was. Soms moet je je laten leiden en dat hebben we dan ook gedaan. Als makke schapen. Het resultaat? Zie in en om deze villa. Wij zijn er trots op. We hopen dat Oldeberkoop er trots op is. En we hopen vooral dat het publiek, onze gasten, er een goed gevoel bij heeft.

Nu acht maanden geleden werd met de werkzaamheden begonnen. Vijf maanden later leverde Andre, zoals wij hem kennen, de bouw op. Weer vijf maanden later is de tuin volledig aangelegd en kunnen onze gasten ook gebruik maken van de welness. Een complete upgrade dus van een horeca bedrijf dat zelfstandig gerund wordt door een importfamilie. Particulier initiatief van mensen die de stand van de economie anno 2011 eerder als een kansrijke uitdaging dan als louter treurnis beschouwen.

Wie moeten wij zoal bedanken? Jelle de Jong en zijn team uiteraard, creatieve geesten en dusdanige perfectionisten dat zelfs de verloren gewaande originele pannen voor de villa in het noorden van Friesland werden opgespoord. De mannen van de aannemer, Houwer Jansen. Dirk, Frans en zoveel anderen die met liefde voor het ambacht en humor in vijf maanden tijd een hotelvleugel bouwden. Andre zelf natuurlijk voor wie dit geen alledaagse klus was maar die het talent om zo’n karwei te managen absoluut heeft waargemaakt.

We waren het gedurende het bouwproces niet altijd met elkaar eens. Ik heb soms ook weleens een te nijdig mailtje verstuurd. De toon had wellicht anders gemoeten, de boodschap echter niet. Maar zij gerust: we zijn vooral blij met jullie. Met het bureau Oosterveld en het personeel. Oenema. Klaas Nieuwenhuis, de ontwerper van het tuinplan en Dirk, zijn steun en toeverlaat. Het bestratingbedrijf Van der Riet. Kranendonk, de schilders. Silvius, die andere schilders. De inrichters van de kamers, Van der Wouw. Met leveranciers als Dissel, Geurtsen en Bart Fidder, enzovoort. Met Gerrit Kramer, die andere aannemer uit de regio, die de welness heeft gebouwd en Wojtek, zijn Poolse assistent, die na drie jaar Nederland al de betekenis van alles goed, morgen klaar kent.

Vergeten we leveranciers, bouwers, slopers? Ja. Het is niet de bedoeling, zeggen we dan. En de overheid? Die moet zeker genoemd worden. Wethouder de Boer omdat hij uiteindelijk echt vaart achter de vergunningen heeft gezet. De gemeente Ooststellingwerf omdat er een –uiteraard veel te klein- potje was om het beeldbepalende pand weer iets meer glorie te verschaffen. En de Europese overheid die substantieel heeft bijgedragen aan deze upgrade via een subsidiebron voor waardevolle plattelandsprojecten.

Enig sjagrijn hebben we trouwens ook wel richting een andere overheid: de provincie. We zijn al drie jaar doende om op de provinciale weg een verwijzing naar deze hotelaccommodatie te creëren. Om redenen die alleen de dienstdoende provincieambtenaar begrijpt is dat nog niet gelukt. De ene overheid stimuleert het toerisme, de andere overheid frustreert. Begrijpt u het? Moeten we nu als de eerste de beste kermisexploitant in een weiland of parkeerterrein naar een alternatief zoeken? Nee, natuurlijk niet. Want straks, na deze bijeenkomst, verschijnt er iemand die als geschenk een uitzondering op de provinciale regels komt aanbieden. Althans, dat hopen wij. Sterker nog, dat verwachten wij.

Als we terugblikken, blikken we ook terug op de inzet van het personeel van Lunia zelf. Op wat Jelly en Saskia en Jan en Jordy en Isabelle al die maanden voor ons betekend hebben. Maar een personeelslid wil ik er toch echt even uitlichten: Wim van Kannen, de chef-kok. Neem van mij aan: dat is een lastig beroep. Want je wordt zomaar onderuit gehaald door een recensent van de Leeuwarder Courant die de zalm wat vissig vindt smaken. Heeft u hem? De zalm smaakte wat vissig. Ook een vak, horecarecensent.

Maar goed, Wim dus. Die behoudens voortreffelijk kookt, ook schildert en timmert, de houtopslag hier heeft ontworpen en gemaakt, en nooit te beroerd was om even een paar kamers van laminaat te voorzien. Ze zijn er nog, werknemers van de oude stempel. En het is besmettelijk hoor. Jelly en Jordy, zijn assistenten in de bouw, vertonen identiek gedrag. Als Wim hier in de buurt is, wil ik hem graag even naar voren roepen, onze dank verwoorden en daar ook iets materieels aan toevoegen….

Waarmee we aan het einde van deze officiële heropening van hotel restaurant Lunia zijn gekomen. Tijd voor een borrel. Tijd voor een bezichtiging. Tijd voor ontspanning. Dank voor uw aanwezigheid en laat u verder verrassen door de gastvrijheid van dit horecabedrijf.

John Linse