Korting
image

Vul code hotel5 in en ontvang direct € 5,00 website korting

Beste Prijs Garantie
  1. Als u een kortingscode heeft, kunt u deze hier invullen

Weblog

September 2017
Drukke tijden. Proef, beleef en verwonder.

Geweldig zoals jaarlijks een brede stoet door Oldeberkoop trekt om er de kunstmanifestatie Open Stal als het ware te inhaleren. Wat dat in werkelijkheid inhoudt? Beetje cultuur snuiven, kijken, be- en verwonderen, later in de middag op een terras neerstrijken, voor de een koffie en appelgebak, voor de ander borrel en bitterbal.

Bijna tienduizend bezoekers telde Open Stal ditmaal. Chapeau.

Wie veronderstelt dat de energie van dit dorp, de parel van de Stellingwerven toch, daarmee is opgedroogd, heeft het faliekant mis. Een week nadat de kunstwerken uit het straatbeeld verdwenen zijn, wordt er alweer muziek gemaakt in de haven, is de stichting Muziek op Stapel  actief om concerten in de prachtige Bonifatiuskerk voor te bereiden en is een complete gemeenschap doende met een theaterspektafel Bercoop vol Vuur. Van 4 tot 8 oktober aanstaande, voor meer info (link naar de website).

Drukke tijden dus, ook voor Lunia waar tussendoor –van 8 tot 10 september- nog wordt stil gestaan bij het vijfhonderd jarig bestaan van de gemeente Ooststellingwerf.  Interessante lezingen, een historische fietstocht en een dito autospeurtocht staan er dan op het programma.

Kortom, Oldeberkoop bruist en Lunia bruist mee. Mooi horecaseizoen nu, tussen hoogzomer en herfst, tussen koele witte- en robuuste rode wijn, tussen salades en iets zwaardere kost in. Proef, beleef en verwonder.

 

Drukke tijden. Proef, beleef en verwonder.

 

Augustus 2017:

In Oldeberkoop is de 46ste editie van Open Stal gestart, de oudste kunstroute van Nederland. We liepen een stukje op met voorzitter Peter Hiemstra.

,,Mooi Open Stal-weer?”, vraagt Peter Hiemstra met een blik op de lucht boven Ooststellingwerf. ,,Dat is droog. Niet te warm. Af en toe wat wolken. En een beetje wind, zodat je het land kunt ruiken. We zijn per slot van rekening niet in de stad”, stelt de voorzitter van de kunstroute alvorens hij het op een wandelen zet langs een aantal hoogtepunten.

De 46ste editie van Open Stal biedt plek voor werk van meer dan veertig kunstenaars, afkomstig uit Nederland, België en de Verenigde Staten.

Thema van de route is dit keer ‘Van nature’. ,,Dat moet je ruim opvatten”, adviseert Hiemstra.

Open Stal laveert tussen figuratief en conceptueel. Ter illustratie laat Hiemstra in Hotel Lunia eerst de uitbundige, bijna uitgebloeide bloemenschilderijen van Theo Leijdekkers zien. ,,Memento mori”, duidt hij. Om daarna de Doevekaampe op te lopen waar Raimon Evers 121 molshopen van cement heeft ‘veroorzaakt’ bij een controlegebouwtje met een alarmknop en een telefoon. Het is een ironisch commentaar op menselijke controledrang. ,,De kunstenaar heeft beloofd dat hij het gras komt bijknippen met een nagelknippertje. De hoopjes zijn voor 5 euro te koop”, vertelt Hiemstra.

Wie een middag uittrekt, kan te voet alles op het gemak bekijken. Voor wie die tijd niet heeft, zijn er witte fietsen beschikbaar. In beide gevallen loont het om een bezoek aan de Bonifatiuskerk te brengen, waar op het plaveisel door Miriam Knibbeler een veulen is achtergelaten. Pasgeboren en confronterend kwetsbaar, als een nieuw begin.

De 46ste editie van kunstroute Open Stal in Oldeberkoop is tot en met 27/8 dagelijks open van 13.00 tot 18.00 uur. Entree 3 euro.

 

 

Maart 2017:

De vierde ster van Lunia: trots maar geen kapsones.

 

Van voren prachtig, van achteren tachtig.

Jarenlang werd op een beoordelingssite (Zoover) deze uitspraak van een gast over een bezoek aan hotel Lunia vermeld. Complimenteus was anders. Zo’n taxatie deed de exploitanten pijn. Maar was het ook onterecht?

Het pand Lunia dateert uit de negentiende eeuw en kent een historie van woonhuis, tehuis voor weeskinderen, dokterspraktijk en onderkomen van personeel bij de vroegere zuivelfabriek. Ergens in de tachtiger jaren werd het een hotel voor bridgers, lieden die voor de leut en voor het kaarten een kamer boekten en weinig eisen aan de keuken en het comfort stelden.

Tot het jaar 2004 kende Lunia verschillende eigenaren. Pas sinds Kim Linse en Marcel Schwirz in het monumentale Oldeberkoop neerstreken, was er sprake van stabiliteit en ambitie.

Waar dat toe geleid heeft? Een nieuwe keuken. Een nieuwe hotelvleugel. Nieuwe vergaderruimten. Een prachtig ingerichte tuin. Parkeerplaatsen. Wellness (sauna en jacuzzi). Schitterende terrassen. Gerenoveerde villakamers. En- niet te vergeten- buitengewoon veel lof voor de keukenbrigade en het altijd dienstbare personeel.

De in de inleiding genoemde uitspraak –van voren prachtig, van achteren tachtig- is allang niet meer van toepassing (en is na vijf jaar ook verwijderd). Sterker nog, afgelopen maand werd Hotel Lunia door Horeca Nederland een vierde ster toegekend. Wie in de gelegenheid is even bij Lunia rond te snuffelen, zal er een merkwaardig verschijnsel waarnemen. Er zijn daar minimaal twee lieden die naast hun schoenen van trots rondlopen. Kim en Marcel dus.

Zij overigens gerust: de kamerprijzen zijn niet aangepast op het viersterren niveau. Bescheidenheid siert de mens. Trots is iets anders dan kapsones. Wie de Lunia-familie daarop betrapt, mag zich bij Zoover melden.

 

Januari 2017:

2017, we maken er wat moois van

Zoals zo’n jaar begint.

De veiligheidsdiensten aan de andere kant van de Grote Plas stellen op aandringen van vertrekkend president Obama vast dat er cyberaanvallen zijn gepleegd teneinde de Amerikaanse verkiezingen te beïnvloeden. O o. Zelfs de opvolger van Obama, Donald Trump dus, moet erkennen dat de door hem bewierookte Vladimir Poetin daarin een leidende rol heeft gespeeld.

Sneeuw op Lesbos betekent tot op het bot verkleumde vluchtelingen, die geen kant op kunnen en zich mokkend rond een potkachel in een Grieks koffietentje scharen.

Actrice Meryl Streep incasseert een Golden Globe voor haar gehele oeuvre en veegt subtiel de vloer aan met Big Buck Donald Trump. De toon voor minimaal vier jaar presidentschap is gezet. Ook Paul Verhoeven deelt in de vreugde. In plaats van hoon ditmaal een Golden Globe voor de beste buitenlandse film.

Op het parkeerterrein van Thialf wenst een doorgeslagen dader af te rekenen met de eigenaar van ingenieursbureau Clafis, Bert Jonker, tevens sponsor van een schaatsploeg. Friesland haalt opgelucht adem als blijkt dat de verdachte iemand uit het westen is.

Intussen zijn de meeste handen wel geschud, hebben we geproost op een gelukkig en gezond 2017 en pfff hebben we ook de laatste nieuwjaarsreceptie met onze aanwezigheid verrast. Dus gaan we over tot de orde van de dag en slapen, eten, vergaderen en borrelen we als vanouds in die unieke pleisterplaats die hotel restaurant Lunia is. Waar kenmerken als Gastvrij, Gezond en Gemak met een hoofdletter worden geschreven.

We maken er wat moois van in 2017. Zeker weten.

 

 

 November 2016:

Over Aleppo, Bourgondisch tafelen, terugblikken en de kerstboom

 De eerste herfststorm alweer overleefd, blad dat nu weer verdwijnt aan bomen of al verdwenen is, sloten die met overtollig regenwater worden gevuld, duisternis als de wekker afloopt, duisternis als we de stoel aanschuiven voor de avondmaaltijd. Het aftellen is begonnen, het jaar 2016 loopt ten einde.

Terugblikken mag. Terugblikken moet soms, maar echt vrolijk word je er vaak niet van. Middeleeuws bijna, zo´n belegering van de stad Aleppo. Pijl en boog vervangen door computergestuurde bommen maar als intentie verandert er niets. Moord en doodslag, spierballengedrag, de mens in zijn meest afschuwelijke gedaante.

Past zo´n intro bij de maanden november en december, als we de hoogmis van het Bourgondisch tafelen beleven, als we stevige wijnen bij de dis bestellen en ons verheugen op het wild dat straks wordt aangesneden? Tja, lastig te zeggen. Misschien dat de kerstboom uitkomst biedt. Alleen het zicht al op de kerstboom maant je tot bezinning. Waar zijn we in godsnaam mee bezig?

En toch, toch verstoort het de alledaagse zaken bij dit hotel-restaurant niet. Wat moet dat moet. Dus worden de bedden afgehaald en opnieuw opgemaakt, is de stofzuiger in de ochtend hoorbaar, worden badkamers gereinigd, buigt de chef-kok zich over een nieuwe menukaart, is Marieke, Lisanne, Wendy of wie dan ook doende de glazen te poleren, heerst er, kortom, bedrijvigheid en is er altijd die ambitie om het vandaag beter te doen dan gisteren.

De horeca herstelt zich van economisch zware tijden. In dat opzicht verschilt Lunia niet van tal van collega-bedrijven. Desondanks koesteren we het idee dat Lunia onderscheidend is. Qua comfort, gastvrijheid, beleving en culinair gehalte. We nodigen de lezer graag uit in deze gastronomische maanden. Proef, beleef en concludeer. Het is niet altijd Aleppo wat op ons menu staat

oktober 2016

Het moet wel leuk blijven-een pleidooi

Geweldig hoor, die aanbiedingen van de reisindustrie. Voor een habbekrats kun je tegenwoordig al landen op tal van zonnige eilanden. Ibiza, Malta, Sicilie. Mallorca, Corsica, Rhodos enzovoort. Even niet naar Turkije waar onlangs een heuse coup gepleegd werd waar we hier ook wel enige last van ondervinden. De Egyptische kust en andere Arabische stranden meden we al iets langer, onzeker als het is of je na twee reisdagen, zeven overnachtingen, kortom een weekje ligstoel, een beetje kleur en holle ogen ooit nog op Schiphol, Zestienhoven of Eindhoven airport landt.

Je mist dan ook iets. De Nederlandse nazomer bij voorbeeld. De mist in de vroege ochtend. Dat langzaam veranderende licht. Een regenbui soms. De eerste eikels op vochtige bospaden. Spinnen. Vogels die in strak gelid het land verlaten, of juist hier een al dan niet sanitaire en culinaire stop gepland hebben. Een beetje oog moet je er wel voor hebben. Het wonder van de natuur, de cyclus die door menigeen als een soort vanzelfsprekendheid wordt beleefd. Voor pakweg 25 euro kan je er aan ontsnappen. Op Ibiza, Sicilië, Mallorca, Corsica, Rhodos enzovoort.

Het leven van alledag heeft intussen weer het geijkte ritme gevonden. Eredivisievoetbal in plaats van Olympische Spelen. Spektakel in muziektempels in plaats van zomerfestivals. Thialf in plaats van het bijna rokende asfalt van de Tour de France. Zelfs onze vriend Poetin gedraagt weer zich zoals alleen Poetin zich kan gedragen. Manipulatie. Moord. Machtsmisbruik. Het heet dat we in een beschaafde wereld leven maar hoeveel politieke leiders als Poetin en Erdogan kunnen we verdragen?

Thema’s die ons in de aanloop naar de werkelijke herfst gaan bezighouden: Heel Holland Bakt, haalt Danny Blind de Kerst? en het moddergevecht tussen Hilary Clinton en Donald Trump (8 november, de Amerikaanse presidentsverkiezingen). Iets meer plaatselijk: de wijnspijs wandeling vanuit Lunia op 25 september door een langzaam verkleurend bosrijk landschap. Ook een vermelding in uw agenda waard: de literaire avond met Ronald Giphart  (Lunia, 7 oktober aanstaande) en een dag later de Lunia Top 16, het traditionele invitatietoernooi voor de top van bridgend Friesland.

Oog voor de wereld kan Lunia niet ontzegd worden. Maar het moet wel leuk blijven.

 

 

september 2016:
Grutte Pier, Vera Lynn en de Vrije Friese Republiek

Hoe zouden we hier, zoals in delen van het Verenigd Koninkrijk, reageren als Nederland ten prooi viel aan een Nexit?

Spiegelt Friesland zich dan aan Schotland waar opnieuw onafhankelijkheid wordt bepleit, omdat er meer waarde aan de banden met Europa dan aan die met Londen wordt gehecht? Sluiten we ons dan op achter grenzen, voeren we paspoortcontroles in en scharen we ons massaal achter de Grutte Pier van de eenentwintigste eeuw die met een leger van trekkers en hooivorken het Haagse gezag op een geblokkeerde Afsluitdijk tart?

Dat zijn vermakelijke gesprekken op het terras van Lunia, veelal geïnspireerd door de hilarische roman De Republyk (Hans van der Heijde). Misschien dat het daar, aan de andere kant van de Tjonger, soms met enige ernst wordt besproken en beargumenteerd. Hier in de Stellingwerven wordt geen Fries gesproken. Hier droomt men dus niet van een Vrije Friese Republiek. Hier verbaast men zich over het Engeland van –intussen weer- Vera Lynn, de White Cliffs of Dover en W’ll meet again.

Desondanks zijn die Britten ook deze zomer weer van harte welkom om van het opgewekte culturele en landelijke leven van Oldeberkoop kennis te nemen. Van de streekmarkt die elke eerste zaterdag van de maand wordt gehouden. Van de meerdaagse fietstochten. Van de traditionele ringstekerij door de straten van een monumentaal dorp. En natuurlijk van Open Stal, de kunstmanifestatie die jaarlijks duizenden bezoekers trekt.

Het wordt alweer de 45ste editie. Thema ditmaal: and now something completely different. Waarmee de organisatie als het ware wil zeggen: in de Stellingwerven hebben we geen krijgshaftige maar wel een voorzienige geest. Zomer te Oldeberkoop: luchtig, amusant, borrelen en tafelen en rond het sluitingsuur heffen we massaal Land of Hope and Glory aan.

Cheers.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Beck-Aff bier, bier voor –een beetje- kerel

Bier?

De gemiddelde Nederlander is opgegroeid met kratjes Grolsch, Heineken, Amstel en –iets meer naar het zuiden van het land- Bavaria. Brand, Gulpen en Hertog Jan waren –zo heette het- bestemd voor de wat meer verwende consumenten, Limburgse exponenten van een rijke brouwcultuur. Sinds de eeuwwisseling heeft het merk Jupiler een opmars vanuit België gemaakt.

Ook Friesland kent een eigen bierproducent: Us Heit, vertaald in goed Nederlands: Onze Pa. Te Bolsward worden met liefde en vakmanschap verschillende smaken afgeleverd. Niet onvermeld mag blijven dat hier ook een bijzondere whisky is ontwikkeld, Frysk Hynder, oftewel Het Friese Paard. Zelfs de verstokte fan van whisky zal beamen dat hier sprake is van een bijzonder product. Single malt.

Pils is de meest bekende en geconsumeerde biersoort, waarvan we de oorsprong in de Tsjechische plaats Pilzen moeten zoeken. Maar er is zoveel meer. Herstbok. Lentebok. Bruin bier. Kersenbier. Amber bier. Lambiek. Wit bier. Tripel bier. Geuze bier. Weizen. En er is ook nog Radler, alcoholvrij dan wel alcoholarm bier, een gruwel voor de een, een uitkomst voor de ander die we ook wel de Bob van het gezelschap noemen.

Lunia heeft wat met streekprodukten. In de keuken worden kazen uit de regio verwerkt, vlees van vaak hobbyboeren, asperges van het Friese land (binnenkort weer op de kaart). Om het specifieke karakter van dit horecabedrijf te stimuleren, reist chef-kok Wilco Aardema binnenkort naar Parijs af om er zijn interpretatie van chocola te ontwikkelen. Luniachocola dus, volstrekt uniek.

Dat laatste geldt ook voor het Beck-Aff Brouw-bier, een woordspeling op de uitgebluste wandelaar die bij de Beckhoffschans (nabij Oldeberkoop) op een bankje ploft en hunkert naar een goed glas bier. Je moet een beetje kerel zijn om het Beck-Aff Brouw-bier te kunnen waarderen. Het is een vier granen Weizen bier, ontwikkeld door Ulco de Jong uit Leeuwarden. Het wordt speciaal voor Lunia gebotteld in driekwart liter beugelflessen, bevat iets meer alcohol en is ietwat troebel teneinde aroma’s, kleur en smaak te bewaren.

Lente. Terras. Beck-Aff Brouw. Witte wijn. Bitterballen. Een goed gesprek. Rokjesdag aanstaande (volg deze website voor de juiste dag, gerokte vrouwen met blote benen drinken gratis) en regionaal lam op de kaart. Lunia groeit. Lunia bloeit.

 

 

Van Adios Nonino, Vredewoud, krokussen en Pasen

 

Carel Kraaijenhof kwam recent langs in theatercafé Brocope. Naar verluidt was het een topavond en werd er zijn nieuwe cd Hotel Victoria gelanceerd. Menigeen pinkte, overeenkomstig destijds prinses en intussen koningin Maxima, een traantje weg toen als slotakkoord Adios Nonino klonk.

In de Bonifatiuskerk organiseerde de stichting Muziek op Stapel, Stapel op muziek op zeven februari opnieuw een concert, ditmaal van La Primavera. Aansluitend een high tea bij hotel Lunia, als altijd drukbezocht.

Laatste nieuws uit Oldeberkoop: het al jaren min of meer leegstaande pand Vredewoud heeft per 1 april een nieuwe eigenaar. Ooit was Vredewoud het pronkjuweel van de familie Willinge Prins. Het werd opgetrokken in Jugendstil stijl en is al een eeuw lang beeldbepalend in het dorpscentrum. Nieuwe bewoners, nieuw elan.

Beweer, kortom, niet dat zo’n dorp in de zuidoost hoek van Friesland, schurkend tegen de grens met Drenthe, ’s winters een soort stilleven vormt. Integendeel.

Vergeten zijn die momenten dat Oldeberkoop niet bereikbaar was. Dat op straat geschaatst kon worden. Dat velen drie dagen achtereen tot huis en haard veroordeeld waren. Dat zelfs de plaatselijke school gesloten was omdat transport, in welke vorm dan ook, te gevaarlijk werd geacht.

Krokussen sieren het straatbeeld van Oldeberkoop in de tweede helft van februari alweer op, een jaarlijks terugkerend verschijnsel. Het wordt als vanzelfsprekend ervaren maar het blijft een wonder.  Sneeuwklokjes verdwijnen, de lente is in aantocht.

Ook te Lunia wordt dat opgemerkt. Er wordt straks weer getrouwd in dit monumentale pand. Nog even en het terrasmeubilair wordt uitgestald. Pasen valt vroeg dit jaar: 28 en 29 maart. Het is al eerder gebeurd dat zo vroeg in het voorjaar het terras al volliep. Het personeel loopt al warm als het ware. Deskundig, gastvrij en met een lach op het gezicht- traditionele kenmerken van dit horecabedrijf.

 

 

2016, een lang gewenst upgrade

We wensen elkaar het beste en nog veel meer voor het jaar 2016 en drie dagen later heeft de beurs een gevoelige tik gekregen, sluiten Zweden en Denemarken de grenzen en ligt het leven in Noord Nederland plat vanwege sneeuw en ijzel.

Treurnis alom. Althans, zo lijkt het als we het oog richten op de buitenwereld.

Met een beetje goede wil noemen we het een momentopname. Want straks wordt het allemaal anders. Dan verheugen we ons op het salaris van januari, volgens Rutte Cs. een aanzienlijke verbetering ten opzichte van 2015. We stellen vast dat de olieprijs onveranderd laag blijft, goed voor de Europese economie en voor de particuliere portemonnee. De woningmarkt trekt aan, de hypotheekrente daalt en de traditionele bankwereld ervaart in toenemende mate concurrentie.

De effecten daarvan ervaart ook de horeca. In positieve zin. Neem de omzetontwikkeling van Lunia: twintig procent extra in 2015. Dat heeft uiteraard met die zich herstellende economie te maken maar ook met de populariteit van dit horecabedrijf. Lunchen, dineren, vergaderen en overnachten- het is een continuproces geworden waarbij centraal blijft staan de persoonlijke aandacht voor elke gast.

Omzet is geen winst en al helemaal niet als het de gelegenheid biedt om enkele lang gekoesterde wensen in vervulling te laten gaan. De kamers zijn voorzien van extra stopcontacten, een föhn, schrijfmappen. Vers fruit ligt vanaf heden altijd binnen bereik. Het ontbijtbuffet is uitgebreid met verse jus d’orange, huisgemaakte jam en appelstroop en krokant gebakken spek. Een ware upgrade dus.

Kortom, we zien het allerminst somber in. Het wordt een mooi jaar, 2016. Hartelijk welkom.

 

Kunst in kerstsfeer, december 2015

Wat oudere lieden uit de Stellingwerf kennen hem wel, Anton Verheij. Dat is toch die schilder, wordt er dan opgemerkt en wat onmiddellijk volgt is het verhaal van toen (1980) koningin Beatrix. Ze werd in opdracht van de gemeente geportretteerd door Verheij. Het resultaat van zijn inspanningen werd evenwel niet door iedereen begrepen. Deed  dat tomaatrode hoofd recht aan onze vorstin, Beatrix? Nee, oordeelde men te Wolvega en het staatsieportret werd uit de raadszaal verwijderd.

Een klassieke rel, uitvergroot op televisie en de landelijke media.

Intussen is koningin Beatrix weer gewoon (?) prinses Beatrix. Intussen is het werk van Anton Verheij ook in ere hersteld, al kan het portret van Beatrix nog steeds niet permanent  in Wolvega bewonderd worden. Wel ander werk van Verheij en in de kelders van het gemeentehuis ligt nog veel meer opgeslagen. Met dank aan de gemeente en de schilder zelf wordt nu een selectie van Verheij’s productie bij hotel Lunia tentoongesteld.

Opnieuw zijn er die tegenstrijdige reacties. Dat heeft Verheij misschien ook wel beoogd in zijn atelier te Oldeholtpade. Maar wie er oog voor heeft, ziet de humor, de prachtige techniek, het absurdisme soms, compromisloos en uitdagend. De een verwondert zich, de ander bewondert. En dit alles nota bene in de feestmaand die december toch is. Anton Verheij in kerstsfeer. Dat betekent kunst uit Stellingwerf terwijl u tafelt met ook zicht op de kerstboom, opgestookt houtvuur en aangepaste verlichting.

Een bezoek waard, dat zeker.

 

Herfst 2015: lekkerbekken komen tot leven

Je moest compleet door de knieën om bij de Jumbo in het onderste schap de laatste zak boerenkool te scoren. Amper 12 oktober en Heel Holland hunkerde al naar stevige winterkost. Leuk hoor dat programma van Martine Bijl en die pseudo-patissiers maar dat is voor de zondagavond. Zodra er weer gewerkt wordt, verandert het eetpatroon.

Dan kennen we andere prioriteiten dan een bokkenpoot.

Het is een beetje vroeg voor nachtvorst. Oktober kent ook weleens zomerse dagen. Maar het is wat het is: een tikje te koud, tijd voor de winterjas, boerenkool en –hoe prettig- een voortijdige inval van het wildseizoen. De hond uitlatend hoor je alweer regelmatig geweerschoten. De jacht is geopend. Vanaf 15 oktober hebben hazen, fazanten en reeën een levensgroot probleem en de Bourgondiërs onder ons vergeten even dat er een Partij voor de Dieren en het bijbehorende evangelie bestaat.

Zuurkool, fazant, een robuuste Medoc en vooraf misschien een soepje van eekhoorntjesbrood. Geweldig.

Vraag chef-kok Wilco Aardema ook eens naar de Canadese bereiding van een speenvarken. Hoe het mogelijk is dat zoiets onder de grond, gekruid en al, gegaard wordt? En dat je dan een prachtige, enigszins afwijkende smaak ontwikkelt. Spectaculair beeld hoor op Oudejaarsavond: de kok die een gat graaft in Lunia’s tuin en zijn in folie omwikkelde speenvarken onthult.

‘Zullen we het eerst eens met een kippetje proberen’, zegt hij als je een dergelijk voorstel doet. Tja. Misschien heeft hij wel gelijk. Ook ambities kennen grenzen.

De vuurkorf brandt, de schemer valt alweer vroeg in, de gastronomie en zijn talrijke lekkerbekken komen tot leven. Lunia zoals Lunia bedoeld is: een pleisterplaats voor levensgenieters.

Wordt er nog vals gespeeld bij Lunia?

Twee Israëli’s, twee Italianen in dienst van Monaco, twee Duitsers, twee Polen en intussen ook nog twee Bulgaren worden geweerd van het wereldkampioenschap bridge.

Doping in het geding? Rode kaarten vanwege smerige tackles? Verbaal uit de bocht gevlogen?

Geen sprake van. Bovenstaande, niet nader genoemde lieden, stuk voor stuk topbridgers, worden ernstig verdacht van ordinair vals spel. Ze kuchen een of twee keer als ze partner uitnodigen om met een bepaalde kleur (schoppen, harten, ruiten, klaveren) uit te komen. Ze leggen hun kaarten altijd verticaal bij maar als ze –horizontaal- afwijken, vragen ze om een bijzondere nakomst van de partner.

Bridge is een spel van bieden, af- en tegenspelen. Teneinde signalen tijdens het bieden uit te sluiten (voor zover mogelijk) verloopt het bieden geluidloos en wordt er gebruik gemaakt van een biedbak. De biedbak schuift heen en weer over de tafel maar pas dan als met een klopje op het scherm een luikje opengaat. Scherm? Ja, ja. Alweer om de ethiek te bevorderen worden de spelers gescheiden via een tafelscherm.

En toch wordt er vals gespeeld. Op kennelijk grote schaal zelfs. Anno 2015 worden de wedstrijden op video vastgelegd en tal van studies, minutieus werk trouwens, hebben tot de ontmaskering van in ieder geval vijf en mogelijk meer paren geleid. Waar fors geld in het geding is, wordt de verleiding groot- zo blijkt.

Op het Lunia Top 16 Butlertoernooi gaat ook geld en prestige om. Iets minder dan bij de Nationals in Amerika of de Cavendish in Monaco, maar toch, geld is geld. Desondanks wordt er niet met schermen gespeeld, naïef als de organisatie is. Dat zou ook vloeken met het karakter van het toernooi: zo toegankelijk mogelijk voor het publiek. Kom en overtuig je op 10 oktober zelf of de beste zestien paren van Friesland kuchen, rammelen, over het hart strijken dan wel onder de tafel schoppen als ze een bepaalde wens aan partner duidelijk maken.

Het zou zomaar kunnen.

Lunia top 16 Butlertoernooi. Zesde editie. 10 oktober, aanvang 11.00 uur, 75 spellen, drie zittingen, slot ca. 23.00 uur

 

 

Een spontane lofzang op Lunia, september 2015

 

Internet en het world wide web zijn niet meer weg te denken uit de huidige samenleving. Druk op de knop en er verschijnt een brei aan informatie op het scherm. Soms zinvol en effectief, soms niet en tijdrovend, soms zelfs storend en irritant. Het heeft even geduurd voordat de horeca inspeelde op al die ontwikkelingen. Vroeger kwam er weleens een mysterie guest van Michelin langs of de gids van Lekker en die gaf dan een –naar wij aannemen- deskundig commentaar op de kwaliteit van de hotelbedden, het interieur van het restaurant, de bediening en de kalfszwezerik.

Maar nu, anno 2015? Tientallen sites bieden een platform aan gasten om er tevredenheid te uiten dan wel sjagrijn te spuien, niet altijd gehinderd door enige kennis van zaken. Controle is er nauwelijks op die reacties, vriend en vijand kan er zijn ei kwijt. Vooropgesteld: Lunia beleeft er meer plezier dan ergernis aan. Het gemiddelde oordeel is soms zelfs reden tot blozen. Toch is het buitengewoon prettig als een gast eens buiten de Booking.coms, Zoovers, Tripadvisors, Trivago’s, Holidaycheks, Hotelspecials et cetera zijn mening geeft. Onderstaande mail willen we u niet onthouden, ook al lopen we -sinds we er kennis van genomen hebben- ruimschoots naast onze schoenen.

We hebben ons verblijf in Hotel Lunia als bijzonder ervaren.

Een samensmelting van alle aspecten die een verblijf tot een succes maken.

Mooie ambiance ( mix oude kern en prachtig ontworpen moderne hotel aanbouw)
Sfeervolle inrichting
Uitstekende wellness faciliteiten
Prachtige tuin, top terrassen.
Toegewijd personeel met oog en hart voor de gasten. ( en met humor)
Creatieve , zeer vakbekwame kok(s)
Aangename, sfeervolle hotelkamers met uitzicht op de prachtige tuin.
Dat alles in de prachtige omgeving van Zuidoost Friesland en het mooie plaatsje Oldeberkoop.
 

We gaan tot vervelens toe terugkomen.

Families van der Laan en de Mooij (Roosendaal)

We hebben uiteraard gevraagd of we bovenstaande lofzang op deze plaats mochten publiceren. Ga uw goddelijke gang, was het antwoord, daar was deze mail voor bedoeld.

 

Juli 2015
Open Stal (11/7 tot en met 9/8): feest der herkenning

Het waren, volgens de overlevering, buitengewoon amusante tijden in het Wapen van Stellingwerf. Een goed glas bier, een stevige maaltijd en een kastelein die als het echt gezellig werd achter de piano kroop. Dat vormde de basis van te Oldeberkoop en omgeving legendarische cafépret. Nergens werd zo massaal en vol overtuiging Sonneveld's zij kon het lonken niet laten gezongen als in het Wapen, tegenwoordig bekend als theatercafé Le Brocope.

We schrijven dan eind jaren zestig, begin jaren zeventig van de vorige eeuw.

De eigenaar-kastelein was Appie Tjalma, iemand die een fijn gevoel voor reuring had. Hij was, uiteraard bijna, een van de initiatiefnemers van de kunstmanifestatie Open Stal, die dit jaar zijn 43ste editie beleeft. Dat betekent topdrukte in dit fraaie dorp. Vier weken lang, vijf weekeinden zelfs. Een optocht van liefhebbers trekt dan door Oldeberkoop heen, soms wandelend, soms fietsend. Afhankelijk van het weer worden tussen de acht en tienduizend bezoekers verwacht.

Je hoeft geen kunstkenner te zijn om toch als fan van Open Stal door het leven te gaan. Natuurlijk, er valt veel te zien. Op pakweg 25 locaties, afwisselend binnen en buiten. Een keur van kunstenaars presenteert hier werk, als het ware voor elck wat wils. Dat leidt soms tot een bont publiek. Zij die geconcentreerd willen kijken, begrijpen en bewonderen. En zij die juist haast hebben want aan het eind van de kunstroute wacht het terras, de fles gekoelde witte wijn en het feest der herkenning: Jan en Marie uit, zeg, Surhuisterveen zijn er ook.

Zou Appie Tjalma dat sfeertje voor ogen gehad hebben?

 

Juni 2015:

Zomer te Oldeberkoop. Even wat anders.   

Af en toe hoor je nog het geluid van een tennisbal. Plok. Plok. Plok. Maar verder?

Zodra het zomer is, vallen de sportactiviteiten stil. Zelfs geen korfbal meer, in deze, noordelijke streken, nog een buitengewoon populaire bezigheid. Al eens van Lintjo gehoord, met afstand de grootste club van Oldeberkoop? Nee? Dus ook niet dat onlangs, op 6 juni, het kampioenschap in de vierde klasse via een ultieme wedstrijd met Donkerbroek werd beslist en verloren. Het werd 12-14, ondanks een oproep om met toeters en bellen het eerste team te ondersteunen.

Klein leed in een overigens boeiende gemeenschap.

We kijken in deze maanden voornamelijk naar sport. Met de nadruk op kijken. Naar atletiek, zwemmen en vooral naar wielrennen: de Tour de France. Wie zijn ogen even sluit voor de verboden hagelslag, nog altijd present als groot en voortwoekerend kwaad  in de wielerwereld, vermoedt straks een waar spektakel: Froome, Contador, Van Garderen, Nibali, Quitana, die vooral. Drie weken fietsen door een land dat als het ware door kampeerminnend Nederland wordt bezet. Straks scharen we ons weer massaal in het kielzog van Wilco Kelderman, jong en verstandig wielertalent.

De mens kan natuurlijk ook het bloed-zweet-en-tranen-gedoe vermijden en gewoon op een terras neerstrijken. Glaasje wijn bestellen, wellicht een borrelhap, goed gesprek aangaan en genieten van een monumentaal dorp in de zuidoost hoek van Friesland. Bijna als vanzelfsprekend kom je dan op het terras van Lunia uit, opgenomen in de top 100 van Horeca Nederland.

Het is weer zomer. Straks vakantietijd, dus ook weer de kunstmanifestatie Open Stal. Maar daarover later meer.

 

 

mei 2015: Het wonder van de natuur

Mooier wordt de natuur nooit. Hazen, reeën, fazanten. Ze duiken nu herhaaldelijk op en tekenen scherp af tegen de bosrand. Overal eigenlijk. In de Tjongervallei waar de wind vrij spel heeft. In het Stuttenbosch, favoriete wandeling van deze chroniqueur. Zo afwisselend, zo avontuurlijk ook. Met een geoefend oog vind je er de wilde orchidee.

Het is vooral groen nu dat op het netvlies verschijnt. Alle tinten groen. Frisgroen dus, een jaarlijks terugkerend verschijnsel behorend bij de lente en de meimaand. Wie hier opgegroeid is, of bij toeval neergestreken, verwondert zich –naarmate de leeftijd vordert- voortdurend. Je vergeet de beelden uit Syrië, het financieel theater in Athene, het spierballengedrag te Moskou en je waant je in een compleet vredige wereld, de wereld van Oldeberkoop en omgeving.

In dit geval zijn dromen geen bedrog.

Die relatie met de natuur komt evenzeer tot uitdrukking in het Koepelbos. Een parkbos, ooit in opdracht van de familie Willinge Prins, in tal van opzichten bepalend voor het karakter van Oldeberkoop,  aangelegd. Paden, bruggetjes, een hertenkamp- bedoeld om in zondagse outfit met het gezin te wandelen. Onlangs is het Koepelbos volledig op de schop gegaan en heringericht. Daar is veel tijd en energie door de plaatselijke bevolking ingestoken. Het resultaat? Overtuigt u: het Koepelbos is opnieuw het Koepelbos en kan weer een halve eeuw mee.

Ach, zoveel te zien. Het Drents-Friese Woud op fietsafstand. De Lindevallei en de Weerribben idem dito. De Friese Meren, museum Belvedère, historische stadjes als Sloten, Workum en Dokkum. Als uitvalsbasis geen betere plek dan kunstzinnig Oldeberkoop, parel van de Stellingwerven. Goed te weten dat er ook een goed hotel gevestigd is, niet geheel toevallig verkozen tot het beste landelijk gelegen hotel van 2014.

Gastvrijheid uit een vorige eeuw gecombineerd met het gemak en de verfijnde smaak van nu. Dat is het motto van Lunia’s bedrijfsvoering.

 

april 2015: Rokjes dag is aanstaande:


Streng was de winter niet, hoewel maart aanzienlijk koeler was dan gebruikelijk. Daarom is de natuur wat later in het noorden. Maar van die op deze plaats aangekondigde Elfstedentocht is nooit sprake geweest. We bieden nederig en vol begrip ons excuus aan aan al diegenen die er hun vrije dagen op hadden afgestemd.

Ach, de horeca heeft ook zo zijn lichte teleurstellingen. Pasen behoort tot de hoogtijdagen van de uitbaters in deze branche. Maar dan moet de zon wel doorbreken. Dan moet de temperatuur toch richting de vijftien graden. Dan moet het –mits uit de wind- aangenaam op het terras zijn. De zon brak door, geheel onverwacht eigenlijk. Verder was het gewoon koud.

Desondanks liep het terras nog aardig vol bij Lunia. Wollen deken erbij, jas aan. De mens wil altijd vooruit. Dus achter de open haard vandaan. Naar buiten. Richting de lente. Binnen was het trouwens ook goed toeven bij Lunia. Met een buitengewoon verrassend Paasmenu. Opgediend op een soort Paasmandje. Smullen.

De wielerklassiekers staan nu op de agenda. De ontknoping van de eredivisie is aanstaande. PEC Zwolle staat opnieuw in de bekerfinale. Te Oldeberkoop wordt er weer gekorfbald in het open veld. Krokussen verdwijnen alweer uit het dorpsbeeld. Straks nemen de activiteiten weer toe. Wandel- en fietstochten, streekmarkten, de heropening van de haven, pleisterplaats van de Turfroute, en nog veel meer.

En bij Lunia? Daar is het wachten op de eerste zomerse dag. Op die dag in de lente dat vrouwen massaal de deur uitgaan in rok en blote benen. De dag dat we Martin Bril, gedenkwaardige columnist van de Volkskrant, herdenken en al die vrouwen in rok en blote benen uitnodigen om op kosten van Lunia de witte wijnvoorraad te plunderen. Ook rokjesdag is aanstaande, volg deze website voor de juiste dag.


2015: het jaar van koks en keuken

Soms is het moment daar om te vernieuwen. Beter gezegd, om te koesteren wat goed was en de aandacht te vestigen op wat (nog) beter kan. Klagen past niet bij de bedrijfsvoering van Lunia en daar is ook geen enkele reden voor. Zie de cijfers die gasten aan deze horecaonderneming toekennen. Torenhoog. Hotel.nl verleende onlangs zelfs Lunia het predikaat beste landelijk gelegen hotel, waarbij gastenbeoordelingen de leidraad vormden voor deze conclusie.

Zoveel lof. Wie bloost daar?

Volstaat het niet dat de kwaliteit van de kamers geprezen wordt, dat de gastvrijheid en persoonsgerichte service hoog scoren, dat Lunia als vergaderlocatie in toenemende mate een succes is? Nee dus. Het jaar 2015 zal wat Lunia betreft vooral in het teken van de keuken, de koks dus, staan, het kloppend hart van het restaurant. Daar waar ambachtelijk gekookt wordt, uiteindelijk de basis van elk gerecht. Maar daar waar ook kunst bedreven wordt.

Zo’n combinatie van krokant gebakken kalfszwezerik, appel, kleine kreeftenkroketjes als voorgerecht. Een plaatje. Dan is een bord geen bord meer maar een schilderij. Dan vergt het ijzeren discipline om niet aan te vallen maar juist om te proeven. Geduldig. Als ware het een kostelijke Bourgogne, zo laten we die smaken rondgaan in de mond. Heerlijk.

De keuken van Lunia wordt sinds kort bestierd door vrolijke jongelingen. Uiteraard voorzien van de juiste opleiding en ervaring en gezegend met ambitie. Soms lijkt koken dan een uit de hand gelopen hobby wat het natuurlijk niet is. Want koken is een beroep, een serieus beroep waarbij de gast uiteindelijk bepalend is voor het succes van een keuken. Maar het is goed te weten dat Chef-kok Wilco Aardema met Gerlof Blaauwbroek en Bart Hogenbirk wat willen en wat kunnen.

Eet smakelijk.

 

 

 

 


Elfstedenkoorts

 Dan stond je daar in Bartlehiem, 26 februari 1986. Als ouder van een zestienjarig jochie, twee turven hoog en vijfenveertig kilo zwaar, die zich een jaar eerder als lid van de Vereniging der Friesche Elfsteden had ingeschreven, wat weliswaar niet mocht maar geen mens die destijds de opgegeven leeftijd controleerde. De verwachting was bovendien dat het weer jaren zou duren eer er een Elfstedentocht zou worden georganiseerd, dus dat kon later wel worden rechtgezet.

Maar ineens was het zover en moest er gereden worden en moest ie bij vrijwel elke stempelpost vertellen dat hij oud genoeg was om de Elfstedentocht te rijden. Plotseling verscheen hij daar in de schemer van Bartlehiem op het netvlies, nota bene voor Willem van Buuren, een hummel tussen stoere binken uit Sneek in, die ons geruststelden: wij zorgen ervoor dat ie straks bij de Bonkevaart over de finish glijdt. Dat glijden werd trouwens strompelen, maar dat terzijde. Zijn mooiste ervaring onderweg? Het keerpunt in Dokkum waar de massa hem toezong en hij, als toegift, een tour d’honneur maakte.

Datzelfde jochie is nu mede-eigenaar van hotel Lunia, een prachtig monumentaal pand te Oldeberkoop. Is het een wonder dat, zodra het januari is, hier al sprake van enige Elfstedenkoorts is? Hij komt, hij komt, klinkt het dan- en daarmee wordt Sinterklaas niet bedoeld. Twee dagen nachtvorst en we rukken er al op uit om zelf vast te stellen welke sloten bevroren zijn. En als het werkelijk vriest, rijden we naar Balk om de bevolking aldaar te stimuleren, want de Luts, die smalle verbinding tussen Slotermeer en Fluessen, daar moet werk verzet worden, daar moet ijs getransplanteerd worden.

Ach, dromen. Vaak bedrog, een enkele keer, pakweg eens in de vijftien jaar, dan niet. Gelukkig zijn er ook nog nuchtere lieden in de exploitatie van Lunia. Die vooral de gast van Lunia centraal stellen. Ongeacht of het een bezoeker van het restaurant is, of iemand die een vergadering bijwoont, of overnacht, of gewoon even koffie komt drinken. Gastvrijheid met een grote G. Uitgangspunt voor dit hotel, vanzelfsprekend ook in 2015. We maken er een mooi jaar van. We maken er, volgens deze kroniekschrijver, een Elfstedenjaar van.

 

 

Oktober 2014
Herfst: hoogmis van de gastronomie

Het vuur, buiten op het nat uitgeslagen terras, brandt. Het blad van twee monumentale treurlinden valt en verdwijnt uit het zicht. Binnen branden kaarsen en wordt het restaurant ook overigens sfeervol verlicht. Op straat is het verdacht stil zodra de avond valt. Een enkeling schiet als het ware in de schemer voorbij op weg naar de dorps super voor een vergeten boodschap.
Herfst in Oldeberkoop. Herfst bij Lunia.

Het leven speelt zich nu voornamelijk indoor af. Indoor schaatsen op het ijs van Thialf, onveranderd de schaatstempel van Nederland. Theaterbezoek. Vergaderingen in dorpshuizen, hotels, business centra. Musea, een goed boek. We zijn de Omroep Max-kraker Heel Holland Bakt alweer voorbij. Hoe zou ons bestaan er uit zien zonder Martine Bijl?

Menigeen prijst ook de charme van de herfst aan. Ondanks die soms zware luchten. Ondanks al dat vocht. Ondanks die stormen. Het is het seizoen van de Bourgondiër. Een rode Bordeaux in plaats van een chardonnay. Haas, fazant, wild zwijn en zuurkool in plaats van een op de huid gebakken stukje snoekbaars. Mooie bouillons, kazen, ganzenlever! Tafelen en uitbuiken. Soms is het een ware ceremonie: de hoogmis van de gastronomie.

Totdat we het in 2015 beu zijn. Omdat de dagen dan lengen, omdat er andere tijden aanstaande zijn. Maar daar denken we voorlopig niet aan. Het is herfst. Het is culinair genieten. Kerst in Lunia- kunnen we ons iets beters toewensen?

(En geloof het of niet: soms breekt ook in Zuid Oost Friesland de zon door)

Meedoen met de grote jongens

Geplaatst op 9 oktober 2014 door BCL

Het is zondagavond en Heel Holland Bakt. Ik zit op de bank met een kop koffie en een zondags koekje. De telefoon gaat en ik hoor Jan zeggen: “Ja Jand is thuis! Hester voor jou.”

“Dag Hester.” “Jand”, zegt Hester, “ik heb een vraag en ik hoop dat je ja zegt. Het Lunia-toernooi wordt dit jaar voor de vijfde keer gehouden, zou jij daar aan mee willen doen?”


“Ik??” “Ja jij. Zou je met Wim Ooiman willen spelen?” “Met Wim? Nee, natuurlijk niet, dat kan ik niet. Er is vast wel een ander te vinden.” “Nou,” zegt Hester, “ik heb Wim een aantal voorstellen gedaan en hij zegt: vraag Jand maar.” “Oh jee,” zeg ik, “weet je wat ik bel hem morgen wel en je hoort dinsdag of ik het doe.”

De volgende morgen bel ik Wim en zeg: “Je kunt beter een ander vragen want je krijgt er vast spijt van.“ Hij weet me te overtuigen, zegt dat we niets te verliezen hebben, dat we er een leuke dag van gaan maken enzovoort, enzovoort. Voel ik me toch een beetje vereerd? Ik zeg: “Wim als jij het niet erg vindt om helemaal onderaan te eindigen dan doe ik het, maar we gaan voor de een-na-laatste plaats!” “Is goed,” zegt Wim, “stuur me je systeemkaart maar.”

Ik krijg een mailtje terug: prima systeem heb ik vroeger ook gespeeld met mijn broer Gerrit. Da’s mooi denk ik, maar in de volgende mail staan twintig vragen over het systeem! Dat wordt studeren! Ik laat het even rusten, heb nog andere dingen aan mijn hoofd. Ik probeer zo goed mogelijk te antwoorden en er komt een levendige briefwisseling op gang.

Ook willen we graag een keer oefenen. Op een vrijdagavond komen Wim, Hester en Siebren bij mij thuis. Hester neemt een koffer heel moeilijke spellen mee. Ik probeer me te concentreren maar mijn rechterhand loopt te nachtwandelen door de stad met nog 4.000 andere wandelaars. Ik moet dus ook nog voor gastvrouw spelen. Na afloop zeg ik tegen Siebren: “Geen goed plan denk ik.” “Welja, gewoon doen,” zegt ‘ie. Er volgt druk mailverkeer en weer zeg ik tegen Wim: “Je kunt nog van me af hoor.” Nee dus! Dan nog maar een keer oefenen. Jens nodigt ons uit om bij hen te komen. BCL-koffertje mee en daar gaan we. Het begint een beetje te wennen.

Op vrijdag 3 oktober fiets ik door de Grote Kerkstraat en kom Siebren tegen. “Zenuwachtig?” vraagt ‘ie en ik zeg: “Ja natuurlijk, maar ik kan niet meer terug. Dus we gaan er gewoon het beste van maken!”

Zaterdagochtend 4 oktober, het is prachtig weer! Leuk jurkje uit de kast gepakt en om kwart voor tien komt Wim me halen. Als we in Oldeberkoop aankomen zien we door de bomen het prachtige Lunia-hotel, het eerste bridgehotel van Nederland. Ik vermoed nog steeds dat ze straks tegen me zeggen: “ga maar naar de keuken, vul de vaatwasser even en ga dan maar koffie serveren.” Hier gaat het dus gebeuren! Het is zoiets als naar de tandarts gaan, je ziet ertegen op, maar als je er bent doe je toch je mond open. Als we de auto geparkeerd hebben zie ik overal prachtige mannen in maatpak of smoking. Sommigen hebben een vrouw meegenomen. Zou het dan toch een sprookje worden? De zon schijnt, de omgeving is prachtig, de begroeting hartelijk, de koffie heerlijk, de gastvrouw en het personeel vriendelijk.

Om elf uur begint de wedstrijd en twaalf uren en vijfenzeventig spelletjes later is ‘ie afgelopen…. Geloof het of niet maar ik ben geen enkele keer in paniek geweest. Niet gedacht: ”wat moet ik nou” en “wat bedoelt ‘ie daar nou mee?” Het ging eigenlijk vanzelf….

Natuurlijk heb ik fouten gemaakt. Maar heb ik ook iets geleerd? Jazeker! Ik dacht dat ik de enige zou zijn die voor sinterklaas zou gaan spelen. Dat we helemaal onderaan zouden eindigen door mijn schuld. Maar geloof me, ook grote jongens maken fouten, begrijpen elkaar niet altijd, verzaken soms en laten je ook wel eens een onmogelijk contract maken. Wij gewone stervelingen hoeven niet bang meer te zijn!

Het werd voor mij een sprookje: het glazen muiltje paste Assepoester! Wat een overwinning! Nee ik heb het niet alleen gedaan, ik had een grote denker aan mijn zij – waar dacht je allemaal aan Wim? Zijn we nu een jaar lang de kampioenen van Friesland Wim? Wat doe jij met al dat geld?

Ik heb een leuke dag gehad en dank iedereen voor de hartelijke felicitaties!

11 oktober 2014:


De motor uit, de leuning naar achteren, geluid op fm-frequentie van de autoradio, een dekentje overgeslagen. Even knipperen met de lampen voor een cola en popcorn. Op de achterbank is het beter knuffelen dan thuis. De achterste rij wordt niet voor niets de ‘Love Lane’ genoemd.
En de drive-in heeft meer voordelen: de telefoon hoeft niet uit, roken kan onder de film, u heeft meer ruimte, huisdieren kunnen mee, en het geluid kunt u zelf reguleren.
De Amerikaan Richard Hollingshead heeft in 1933 de eerste drive-in opgericht, vooral in de zestiger jaren een echte hit! In een jeans met gestylde Elvislook was de drive-in bioscoop onder een groot publiek enorm populair.
Nederland kende twee permanente drive-in bioscopen: in Drouwen te Drenthe en het Limburgse Landgraaf. Sinds 2002 kent ons land geen permanente drive-in bioscopen meer.
Op zaterdag 11 oktober laat Hotel Restaurant Lunia u graag nogmaals een drive-in movie night beleven. Omdat Lunia onder het huidige ondernemerskoppel Marcel Schwirz en Kim Linse 10 jaar bestaat wilden zij iets origineels organiseren voor Oldeberkoop en omgeving.
In samenwerking met Gasterij het Hof van Oldeberkoop zijn twee moviemenu’s samengesteld. Voorafgaand aan de film kunt u in beide horecazaken een American plate krijgen voor € 15,00 pp.
De eerste film start om 19.15, vanaf 18.30uur kunt u het terrein op rijden; de vertoonde film is Grease. Aansluitend om 21.oouur kunt u het terrein oprijden voor the Hangover1. Kaarten zijn verkrijgbaar in Hotel Lunia en kosten € 16,00 per auto, ongeacht het aantal inzittenden.
Vergeet u niet een aardappel mee te nemen? De voorruit mee insmeren, bij lichte regenval blijft het zicht dan beter!

 

Bridge in smokings en galajurken 4-10-2014

Die beelden van het vooroorlogse tennis. Vrouwen in lange rokken. Kerels die toen nog heren genoemd werden in sjieke pantalons. Golf? Idem dito al kenden de pantalons een Schots ruitje waarmee aan de oorsprong van die bezigheid werd herinnerd. En bridge? Hetzelfde milieu maar beoefend door lieden met een ander postuur. Met een andere instelling ook. Denken in plaats van doen. Zitten in plaats van bewegen. Dampende sigaren in plaats van gezonde buitenlucht.
De elite. Beetje adel, gevestigde kooplieden, nouveau riche ook. Ze vormden als het ware een andere gemeenschap en wensten afstand tot het proletariaat. Adspirant leden werden aan een strenge ballotage onderworpen. Het moest wel een beetje exclusieve club blijven, zodoende. Waar is het toch misgegaan (grapje)? Hoe is het zo gekomen dat de massa de tennisbanen bestormd heeft? Waarom moesten er zoveel golfbanen aangelegd worden waar we het vroeger op de Haagsche en de Noordwijkse toch zo gezellig hadden omdat het vol is vol gepredikt werd?

De wereld verandert, zo ook het karakter van onze vrijetijdsbesteding. Neem een denksport als bridge. De foto’s van vroeger laten heren zien die of in smoking of toch minimaal in een maatpak gestoken waren. De enkele vrouw die in dit gezelschap werd toegelaten, diende zich daaraan aan te passen. De galajurk dus, afgewisseld met een mantelpakje. Dat is niet meer. Jeans en kleurrijke shirts zijn populair geworden, de outfit van de doorsnee Nederlandse burger. Meer dan honderdduizend leden telt de bridgebond. Voor vijfennegentig procent recreanten en slechts voor een beperkt groepje een echte denksport.

Lunia heeft wat met bridge. Ooit was het het eerste bridgehotel van Nederland. De accenten zijn anders komen te liggen, maar Lunia biedt nog wel een onderkomen aan de plaatselijke bridgeclub en aan het zogenaamde Top 16 Invitatietoernooi. Jaarlijks worden de sterkste Friese bridgeparen door het district uitgenodigd om op een lange zaterdag uit te maken wie zich de beste Friese bridgers mogen noemen. Zaterdag 4 oktober –aanvang 11.00 uur- is het weer zover, nota bene het eerste lustrum van dit evenement. Het wordt een feestje met historisch besef. Menige bridger gaat dan als vroeger gekleed. De een in smoking dus, de ander in gala.

September 2014

Kom mar es an, hier

Nog is het zomergevoel in de Stellingwerven niet verdwenen. Menig dorp, gehucht of gemeenschap organiseert in september een straatfeest. Met een optocht. Met een muziektent. Met soms een draaimolen. Hoe clichématig ook- het betekent jolijt voor de jongste jeugd en een mooie aanleiding voor al die anderen om samen een biertje te drinken.

Het dorpsleven anno 2014. In de kern verandert er niet veel.

Wie de natuur in trekt zal vaststellen dat er verandering op komst is. Het blad aan de bomen krijgt al een andere kleur. Vogels maken zich op voor een lange tocht. In de ochtend ligt er als het ware een wollen deken over het platteland. Nevel, soms hardnekkig. Paddenstoelen en spinnenwebben. De avonden worden alweer korter. Wie na het werk nog negen holes wil golfen, moet de avondmaaltijd uitstellen tot de schemer.

De scholen zijn begonnen. De eredivisie draait weer en Heerenveen en Cambuur trekken volle zalen. Dit is de maand dat de grijze golf weer bezit neemt van het water, van fiets- en wandelpaden. Het tempo ligt iets lager, op geluidsoverlast valt niemand meer te betrappen. Slechts een enkeling haalt Pauw of Tan in de avonduren.

Prachtige maand hoor, september. Kom maar es an, hier. Je zult merken: aan de gastvrijheid mankeert niets. Aan de menukaart trouwens ook niet. En die bedden? Geweldig. Hotel restaurant Lunia. Dat is 365 dagen per jaar dienstbaar zijn aan de gast.

 

Augustus 2014

De zomer voorbij


Nee, nee, de zomer van 2014 is nog niet voorbij.

Het was warm, soms te warm. Het was opwindend omdat Louis van Gaal in bloedvorm stak, omdat Arjen Robben hem op het speelveld als het ware evenaarde, dribbelde, scoorde en nooit verwachte Oranjekoorts aanwakkerde. Het was dieptreurig ook, omdat een prominente Rus raketsystemen aan een op hol geslagen separatist overdroeg die nota bene de trekker overhaalde en een lijntoestel op tien kilometer hoogte trof. Honderden slachtoffers, meestal Nederlanders.

Soms is het moeilijk om de draad weer op te pakken. Zoveel leed. Daar in de Oekraïne, maar ook in Syrië, Irak en dan breekt er ook nog een epidemie in het armoedige deel van Afrika uit.

Ook dat is/was de zomer van 2014.

Maar in Oldeberkoop? Het is bijna een wrede overgang maar het moet toch even gezegd worden. Een oase van rust, Oldeberkoop. Met een buitengewoon succesvolle Open Stal manifestatie. Met volle terrassen. Met een streek- en een jaarmarkt. Met een traditionele ringstekerij. Met sfeer en jolijt. En dan moet Karst nog beginnen. Karst? Ja, Karst Berkenbosch, die schrijft over de Friese Waterlinie, die er een film over maakte, die denkt en praat over Bommen Berend, veldslagen en verdedigingslinies, die historische routes uitstippelde, die wandelt en fietst met een steeds enthousiaster gevolg en die uiteindelijk met u, lid (?) van zijn gezelschap middeleeuws tafelt.

 

Juni-Juli 2014

Waarom kent Oldeberkoop een grote Voorjaarsfair, een maandelijkse streekmarkt, concerten, een populaire wandeltocht, bridge-evenementen enzovoort? Omdat het dorp oorspronkelijk een bestuurscentrum is? Omdat er ooit –wat heet, amper tien jaar geleden nog- een zelfstandige bank was gevestigd, aanvankelijk bekend als Coöperatieve Voorschotbank, later als de Bank Bercoop? Omdat er waarde aan die bijnaam, Parel van de Stellingwerven, gehecht wordt?

Hoogtepunt van kunstzinnig Oldeberkoop is en blijft de manifestatie Open Stal. Op vijfentwintig locaties in het (brink)dorp wordt dan werk getoond van een keur aan kunstenaars die soms wel en soms niet begrepen worden maar die altijd aanleiding zijn voor een Goed Gesprek (van 12 juli tot 10 augustus 2014). Liefhebbers lopen of fietsen dan door de straten van Oldeberkoop, bewonderen of verwonderen zich, genieten van elkaars aanwezigheid en strijken uiteindelijk neer op het terras.

Een goed glas bier. Een op temperatuur geserveerde fles wijn. Bitterballen. Zicht op Oldeberkoop. Zicht op al die andere lieden die Open Stal bezoeken, als vanouds bijna, 42 jaar oud als het fenomeen intussen is. Even weg. Even geen WK voetbal meer. Vandaag hebben we iets anders te doen.

Topdrukte in het dorp betekent topdrukte voor de horeca, Lunia incluis. Maar wie het druk heeft, heeft overal tijd voor. Voor een vriendelijk woord. Voor die extra aan te schuiven terrasstoel. En als iedereen het naar de zin heeft, als er links en rechts geschaterd wordt en de avondburgemeester van Oldeberkoop trots en ingetogen lachend zijn ronde doet, dan is het weer goed zo, dan is het gewoon weer Open Stal, dan is Oldeberkoop op z’n best en verkeert het personeel van Lunia in topvorm.

Proost.

 

April-Mei 2014|
Hoera. Lunia bestaat aan het eind van 2014 tien jaar. Althans, Lunia in deze vorm, onder dit zeer ambitieuze management, dat een oude monumentale villa koestert, dat gastvrijheid pretendeert zoals vroeger, maar de verwachtingen van nu kent en dat intussen ook waarmaakt. Zie de nieuwe hotelvleugel. Zie de wellness. Zie de villakamers. Zie de vergaderruimten.
En het restaurant? Dat wil zijn doelstellingen (smaakvol, gerechten geserveerd als een schilderijtje, verrassend en vernieuwend, juiste prijs/kwaliteit) in dit jubileumjaar opnieuw onder de aandacht brengen. Daartoe is een jubileummenu, drie gangen voor dertig euro, aan de kaart toegevoegd.

Mousse van gerookte forel met komkommer, radijs, mayonaise van zongedroogde tomaatjes en tahoon cress

Gebakken runder ribeye met crème van wortel, oesterzwam, tuinbonen en een jus van rozemarijn

Sinaasappel geserveerd met marshmallow, chocolade ganache, krokante mint, yoghurt en cuarenta y tres ijs

Met alle respect voor vroegere keukenprinsen- de tijd staat niet stil in het restaurant van Lunia. Beter worden. Meer bieden. Een nog betere gastheer/vrouw zijn voor de gast die veeleisend is en mag zijn. De algemene leidraad voor deze jubilerende horecaonderneming.

In het jaar 2014 wordt bovendien de Bercooper Bridge Omloop geïntroduceerd. Bridgen in zeven verschillende locaties, aldus een wandeling vormend door een uniek dorp, kunstzinnig van aard, ook wel bekend als de Parel van de Stellingwerven. Noteer svp die datum: 14 juni. Gratis parkeren en volgens het KNMI goed weer op komst.

Meer jubileumactiviteiten? Ja. Daarover later meer. U wordt op deze pagina regelmatig bijgepraat.

 

 

Maart 2014:
Lunia 2014, de (her)bouw maar niet de sfeer voorbij

Merkwaardig. De lente is pas aangekondigd, en we hebben moeten vaststellen dat het nooit winter werd in 2014. Zelfs in Friesland niet.

Soms pakt dat goed uit. Voor de uitbaters van dit prachthotel bij voorbeeld. December 2013 en januari 2014 stonden in het teken van nieuw, anders, beter. Dat liep natuurlijk uit naar februari, maar dan heb je ook wat: op eerste en tweede verdieping van de villa een compleet nieuw beeld. Nieuw aangelegde vergaderruimten. En vier nieuwe hotelkamers.

Als zo’n oud monumentaal pand als Lunia intern gestript wordt, komt je tal van verrassingen tegen. Sterker nog, je kunt als het ware de geschiedenis van Lunia optekenen als de lagen behang verwijderd worden. Ooit diende deze villa als onderkomen voor buitenshuis opgroeiende jeugd. Die elftalfoto van onder meer het roemruchte ADO getuigt daarvan: Piet de Zoete, Joop Jochems, Ton Thie en al die anderen uit het tijdperk van ti-ta-tovenaar Ernst Happel. De jaren zestig dus. Wat zal er van dat enthousiaste, ongetwijfeld Haagse voetbaljochie toch geworden zijn?

De eigenaren van hotel Lunia hebben een hechte relatie met het architectenbureau Jelle de Jong (Lemmer), dat eerder de nieuwe hotelvleugel ontwierp. De handtekening van dat bureau staat ook onder de bouw van de zogenaamde villakamers. Beoogd is de sfeer van toen, grofweg de negentiende eeuw, te bewaren, nee, beter nog, te accentueren. Uiteraard met de gemakken van nu: draadloos internet, eigentijdse badkamer, flat screen et cetera.

Aldus luiden we als het ware een nieuwe episode van hotel Lunia in. Met –hoe toevallig- ook al een nieuwe website. Maar uw kroniekschrijver blijft onveranderd dezelfde en zal binnenkort verhalen van het aanstaande jubileum: tien jaar Lunia onder beheer van Marcel Schwirz en Kim Linse. Daar wordt ongetwijfeld op gedronken.

 



Januari 2014:

Huize Lunia zoekt een flinke keukenmeid (1899)

Zo’n advertentie stemt tot nadenken. Mevrouw Willinge Prins zoekt een flinke keukenmeid voor huize Lunia, omdat de tegenwoordige hulp in het huwelijk treedt.

Het is dan 1899, ruim 115 jaar geleden. Koningin Emma is juist als regentes teruggetreden ten behoeve van koningin Wilhelmina. Domela Nieuwenhuis, de tot het socialisme bekeerde predikant, trekt volle zalen in Friesland en prijst er het werk van Karl Marx aan. De industriële revolutie beleeft z’n hoogtepunt. In Duitsland wordt de eerste automobiel geproduceerd.

Pas in 1919, twintig jaar later, wordt het kiesrecht voor vrouwen in Nederland ingevoerd.

In huize Lunia echter regeert mevrouw Willinge Prins met ijzeren hand (wat misschien wel fictie is ofwel een veronderstelling van de hedendaagse kroniekschrijver wiens leidraad in deze is dat een goed verhaal niet door de waarheid versjteerd mag worden). Geen getrouwde vrouwen in de keuken. Geen gejammer straks dat we in verwachting zijn. Geen lastige echtgenoten, die misschien weleens naar Domela Nieuwenhuis geluisterd hebben.

Hoe was het leven in Oldeberkoop in die tijd? Hoe was het leven er in december? Koud hoor. Een volle kerk maar geen centrale verwarming. AOW? Nooit van gehoord. Een dagje Amsterdam om er naar een musical te gaan? Waar ligt dat, Amsterdam? Hoe kom je daar? Geen radio, geen telefoon, laat staan televisie en internet. Ook toen was het op 25 en 26 december Kerstmis en misschien werd er ook toen in huize Lunia een kerstboom opgetuigd. Maar de villa zelf was toch bestemd voor een select gezelschap, de familie Willinge Prins, adel zoals adel bedoeld was.

Het woord keukenmeid associëren we anno 2013 vooral met een gillende keukenmeid, vuurwerk dus en dat steken we uiteraard weer bij de jaarwisseling af. Mooi dat zo’n annonce (prachtig synoniem voor advertentie en in adellijke kringen gangbaar) na 114 jaar opduikt. Mooi ook dat het bestaan van flinke keukenmeiden historie is. En heel fijn ook dat huize Lunia hotel/restaurant geworden is. Toegankelijk voor publiek dat van het leven houdt en gevoel voor geschiedenis heeft.
Huize Lunia zoekt een flinke keukenmeid (1899)